ใคร่ครวญเรื่องเด็กผ่านบทกวีของคาลิล ยิบราล

สวัสดีค่ะ

ช่วงนี้ลมหนาวเริ่มพัดพาเข้ามาแล้วนะคะ
ครูบีกำลังทำงานหนักในหลายเรื่องตั้งแต่อาทิตย์ที่ผ่านมา ทำให้ไม่ค่อยมีเวลาได้เขียน blog เท่าไหร่ แต่ก็อยากฝากบทกวีเอาไว้ให้ได้คิดกันค่ะ เป็นบทกวีจากหนังสือชื่อ ปรัชญาชีวิต (The Prophet) ของ คาลิล ยิบราล นักคิด นักปราชญ์ คนสำคัญ ครูบีได้ใส่ไว้ใน (ร่าง) ต้นฉบับเบิกบานที่กลางใจท้ายเล่ม เป็นภาษาไทยที่ถอดความโดย อาจารย์ระวี ภาวิไล แต่ก็อยากจะนำมาใส่ไว้ใน Blog อีก เผื่อมีท่านใดสนใจอยากอ่านทั้งภาษาอังกฤษและภาษาไทย

คุณพ่อคุณแม่ท่านใดสนใจลองนำบทกวีมาอ่านกับลูก หรือครูอ่านกับลูกศิษย์ โดยอาจเลือกหัวเรื่องที่เหมาะกับเขา หรือที่เขาสนใจ ก็เป็นวิธีหนึ่งในการฝึกการคิดเชิงวิเคราะห์ (Analytical Thinking) และการตีความ (Interpretation) ซึ่งหากเราเปิดพื้นที่เพียงพออ่านพร้อมกับลูกหรือลูกศิษย์ของเราให้ได้แสดงความคิดเห็น พื้นที่ที่เกิดความรู้สึกเท่าเทียมกันก็จะเกิดขึ้นได้อย่างไม่ยากนัก นับว่าบทกวีเป็นกุศโลบายที่ดีทางหนึ่ง แต่อาจจะต้องเลือกชิ้นที่เหมากับวัยแต่ละวัยหน่อยนะคะ

นอกจากนั้น บทกวีเป็นอีกช่องทางหนึ่งในการนำมาขัดเกลาใจ คำพูดที่กลั่นกรองอย่างละเอียด ผ่านการคิดด้วยถ้อยคำที่ลึกซึ้ง เมื่อเราซึ่งเป็นผู้อ่าน ได้ใคร่ครวญ และนึกคิดตาม เราจะพบกับแง่งามของความคิดของตัวตนของเราเองด้วย

ครั้งนี้ครูบีจึงขอยกบทกวีชิ้นอมตะชิ้นนี้มาทั้ง ๒ ภาษาเลยนะคะ เป็นตอนที่ว่าไว้ถึงเรื่องของ "เด็ก" หรือ "บุตรหลาน"


Children

And a woman who held a babe against her bosom said, "Speak to us of Children."
And he said:
Your children are not your children.
They are the sons and daughters of Life's longing for itself.
They come through you but not from you,
And though they are with you, yet they belong not to you.
You may give them your love but not your thoughts.
For they have their own thoughts.
You may house their bodies but not their souls,
For their souls dwell in the house of tomorrow, which you cannot visit, not even in your dreams.
You may strive to be like them, but seek not to make them like you.
For life goes not backward nor tarries with yesterday.
You are the bows from which your children as living arrows are sent forth.
The archer sees the mark upon the path of the infinite, and He bends you with His might that His arrows may go swift and far.
Let your bending in the archer's hand be for gladness;
For even as he loves the arrow that flies, so He loves also the bow that is stable.


และหญิงคนหนึ่ง ซึ่งกอดบุตรน้อยไว้กับอก พูดว่า ได้โปรดพูดกับถึงเรื่อง "บุตร"
และท่านตอบว่า...
บุตรของเธอ ไม่ใช่บุตรของเธอ
เขาเหล่านั้นเป็นบุตรและธิดาแห่งชีวิต
เขามาทางเธอ แต่ไม่ได้มาจากเธอ
และแม้ว่าเขาจะอยู่กับเธอ แต่ก็ไม่ใช่สมบัติของเธอ

................................................
เธออาจให้ความรักแก่เขา แต่ไม่อาจให้ความนึกคิดได้
เพราะว่าเขาก็มีความคิดของตนเอง
เธออาจจะให้ที่อยู่อาศัยแก่ร่างกายของเขาได้ แต่มิใช่แก่วิญญาณของเขา
เพราะว่าวิญญาณของเขานั้น อยู่ในบ้านของพรุ่งนี้ ซึ่งเธออาจเยี่ยมเยือนได้ แม้ในความฝัน
เธออาจจะพยายามเป็นเหมือนเขาได้ แต่อย่าได้พยายามให้เขาเหมือนเธอ
เพราะชีวิตนั้นไม่เดินถอยหลัง หรือห่วงใยอยู่กับวันวาน

เธอนั้นเป็นเสมือนคันธนู และบุตรหลานเหมือนลูกธนูอันมีชีวิต ผู้ยิงเล็งเห็นที่หมายบนทางอันมิรู้สิ้นสุด
พระองค์จะน้าวเธอเต็มแรง เพื่อว่าลูกธนูจะวิ่งเร็วและไปไกล
ขอให้การโน้มงอของเธอในอุ้งหัตถ์ของพระองค์เป็นไปด้วยความยินดี เพราะว่า...
เมื่อพระองค์รักลูกธนูที่พุ่งไปนั้น พระองค์ก็รักคันธนูซึ่งอยู่นิ่งด้วย


จาก The Prophet ปรัชญาชีวิต คาลิล ยิบราน: เขียน ระวี ภาวิไล: ถอดความ


สำหรับบทนี้ ครูบีชอบมากเป็นพิเศษ เพราะคำว่า "บุตร" ในความหมายที่ครูบีตีความนั้น ไม่ได้หมายถึงบุตรที่เราให้กำเนิดมา แต่ก็หมายถึงลูกศิษย์ของเรา ซึ่งมีชีวิตจิตใจเป็นของตัวเอง เราอาจให้ความรัก และเป็นห่วงเป็นใยเขาได้ แต่เราไม่อาจที่จะปิดกั้น รั้งไม่ให้เขามีชีวิตที่เผชิญหน้าต่อความจริงที่ตนเองจะต้องเจอ

คนที่ชอบบทนี้อีกคนหนึ่งคือ เจ้าโบส ชั้นเรียนทางเลือก ม.ปลาย ค่ะ ชอบมากขนาดไหนต้องลองไปถามโบสดู เพราะล่าสุด โบสอ่านหนังสือเล่มนี้เกือบจบแล้ว (แล้วเลือกบทกวีชิ้นนี้ไปอ่านให้คุณพ่อ คุณแม่ฟังอีกต่างหาก)

บางครั้ง เด็ก ก็มักหากุโศลบายที่นำมาใช้กับผู้ใหญ่เหมือนกันนะคะ

ครูบี